8 minuten leestijd

Samen met mijn man en kinderen (4 en 7 jaar) bezocht ik in het Theater aan het Spui in Den Haag de voorstelling De onzichtbare man van Theater Artemis. Voordat je verder leest: Zet 22 april 2018 alvast in je agenda, want dan speelt deze voorstelling in Theater de Veste in Delft om 14.30 uur. En de voorstelling is écht briljant! Het is zeker de moeite waard om hier naar toe te gaan als de kans hebt. Niet alleen voor kinderen vanaf 4 jaar is het leuk, ook voor ouders en grootouders is het een uurtje genieten in het theater. Alleen al omdat je René van ’t Hof weer eens te ziet, die we allemaal nog kennen van vroeger als Kees Flodder. De onzichtbare man is een voorstelling zoals ik nog niet eerder heb gezien, waarin zowel met humor als filosofie de grenzen tussen zichtbaarheid en onzichtbaarheid worden opgezocht.

Theater aan het Spui

Vanaf Station Delft namen wij tram 1 richting Scheveningen. Voor Theater aan het Spui stap je vervolgens uit bij de tramhalte Bierkade en 100 meter verderop vind je het theater aan je linkerhand. Je kun uiteraard ook met de trein gaan vanaf Delft, dan loop je vanaf Station Den Haag in 10 tot 15 minuten naar het theater. Als je het theater binnenkomt stap je meteen binnen in een grote foyer met achterin een verdiept stuk waar je een bar vindt met zitgedeelte eromheen.

Toen wij aankwamen hadden we nog 20 minuten voordat de voorstelling zou beginnen. Dus nadat we de tickets hadden opgehaald en de jassen hadden opgehangen bestelden we nog een drankje. Ondertussen probeerden we uit te puzzelen wat we nou precies geprojecteerd zagen op de muur in de foyer. Je zal namelijk een film draaien waarin mensen in de theaterzaal op de stoelen zaten, allemaal in het wit gekleed. Uiteindelijk ontdekten we dat het een ‘menselijke klok’ was! De mensen samen vormden steeds de digitale cijfers van de tijd. Na even googlen kom ik erachter dat deze klok er al hangt sinds maart 2013 toen Theater aan het Spui 20 jaar bestond.

De Onzichtbare Man

De voorstelling begint eigenlijk al bij het binnenkomen van de zaal. René van ’t Hof staat, gekleed in een glinsterende zwarte legging, een shirt van Guns ’n Roses en een hoofdlampje op, al op het podium. Hij loopt heen en weer, kijkt op zijn pols naar een horloge dat hij niet om heeft, loopt de trappen in de theaterzaal af en toe op en kijkt af en toe op de gangen buiten de zaal. Wat is hij toch aan het doen? Al snel nadat de zaallichten uit gaan komt ook Rob het podium op. We horen voetstappen, zien de deur open en dicht gaan en horen de stem van Rob, maar we zíen Rob niet! Hij gaat echter wel gewoon piano zitten spelen! En hoewel we Rob niet zien, zien we wel de toetsen ingedrukt worden. Wat een magisch schouwspel!

Verstoppertje spelen

In een gesprek tussen Rob en acteur René van ’t Hof, blijk het dat René in de voorstelling de theatertechnicus Johan speelt. Hij stelt zich voor als “Johan, de vervanger van René” (what’s in a name) die er normaal is maar nu ziek thuis zit. Na verloop van tijd komen ook Nimuë en Marijn op. Zij zijn beiden gekleed als pierrots, klaar om hun voorstelling te spelen. Echter, er is helemaal geen publiek gekomen!

Vervolgens ontknoopt zich een soort kat en muis spel rondom zichtbaarheid en onzichtbaarheid. Wij zien Rob niet, maar Rob blijkt ons als publiek wel te kunnen zien en leert ons een magische trucje om weer zichtbaar te worden. Gaat het nou over De onzichtbare man of over het onzichtbare publiek? Naast dat we Rob niet zien zijn er nog meer eigenaardigheden, zo zien we de telefoon niet als Nimuë gaat bellen, wordt er koffie ingeschonken in een onzichtbaar kopje, zijn zowel Nimuë als Marijn als Johan af en toe onzichtbaar voor elkaar en dan weer onzichtbaar voor ons. Kortom, hilariteit en verwarring al om!

Verstoppertje spelen

In een gesprek tussen Rob en acteur René van ’t Hof, blijk het dat René in de voorstelling de theatertechnicus Johan speelt. Hij stelt zich voor als “Johan, de vervanger van René” (what’s in a name) die er normaal is maar nu ziek thuis zit. Na verloop van tijd komen ook Nimuë en Marijn op. Zij zijn beiden gekleed als pierrots, klaar om hun voorstelling te spelen. Echter, er is helemaal geen publiek gekomen!

Vervolgens ontknoopt zich een soort kat en muis spel rondom zichtbaarheid en onzichtbaarheid. Wij zien Rob niet, maar Rob blijkt ons als publiek wel te kunnen zien en leert ons een magische trucje om weer zichtbaar te worden. Gaat het nou over De onzichtbare man of over het onzichtbare publiek? Naast dat we Rob niet zien zijn er nog meer eigenaardigheden, zo zien we de telefoon niet als Nimuë gaat bellen, wordt er koffie ingeschonken in een onzichtbaar kopje, zijn zowel Nimuë als Marijn als Johan af en toe onzichtbaar voor elkaar en dan weer onzichtbaar voor ons. Kortom, hilariteit en verwarring al om!

Metavoorstelling

Uiteindelijk gaat de voorstelling van Marijn en Nimuë helemaal niet van start. Er is geen publiek en ze weten het theaterkantoor niet te bereiken. Dus besluiten ze om het decor maar weer af te bouwen. Tijdens de voorstelling zie je dus eigenlijk stapje voor stapje het decor verdwijnen. Een échte voorstelling is er dus niet, het is een voorstelling óver een voorstelling die uiteindelijk nooit begint.

Ondanks dat dit zorgt voor ingewikkelde en verwarrende gedachtekronkels wordt het publiek enorm betrokken bij de voorstelling op een speelse manier. Zo mag er een jongetje uit het publiek chips gaan halen voor Rob op de zesde verdieping en mogen er vier kinderen het podium op om te helpen bij het klaarzetten van een film. Een film die een nog diepere laag geeft aan het concept van zichtbaarheid. Want niet alles wat er op de film gebeurd, gebeurd ook op het podium en vice versa.

Ervaring van de kinderen

Eigenlijk zitten de kinderen constant te wachten op de voorstelling van de pierrots Marijn en en Nimuë. Er wordt enthousiast geroepen dat we echt wel als publiek in de zaal zitten. Ook verwonderen ze zich over Rob die er wel is, maar niet te zien is. Maar als theatertechnicus Johan op zijn enorme Musix Mixer ‘Sweet Child O’ Mine’ aanzet en de helmen tevoorschijn haalt om het decor af te breken begrijpen ze er helemaal niks meer van. Wanneer begint het nou écht?

Als volwassene begrijp je vanaf het begin dat dit de eigenlijke voorstelling al is. Een stukje metacognitie die bij kinderen volop in ontwikkeling is waardoor de voorstelling zowel direct na afloop als na verloop van tijd zeker nog wel ter sprake zal komen thuis. Dit maakt ook dat de voorstelling leuk is voor kinderen vanaf 4 jaar maar ook voor oudere kinderen zeker de moeite waard is! Hoe ouder ze zijn, hoe beter ze de tot in detail uitgewerkte aspecten van de voorstelling rondom (on)zichtbaarheid zullen begrijpen. Zelfs voor volwassenen zitten er diepere lagen in. Bij de jongere kinderen zal hun fantasie, humor, verwondering en enthousiasme hen zeker zonder problemen meenemen in deze prachtige voorstelling.

De onzichtbare man in Delft

De onzichtbare man van Theater Artemis toert van maart tot mei 2018 door het land. Op 22 april om 14.30 uur zijn ze te zien in Theater de Veste in Delft. Kaarten bestel je aan de kassa van het theater of via de website www.theaterdeveste.nl. Mijn advies rondom deze voorstelling: zeker gaan! Geniet van een voorstelling dat tot in de puntjes is uitgedacht en hierbij optimaal gebruik maakt van alle aspecten die het theater te bieden heeft: film, schaduwen, licht en donker, rook, geluid, kostuums, decor, het publiek, de zaal en natuurlijk verbeelding en humor.

De foto’s in deze blog zijn gemaakt door Bloei Blogger Annemarie. Deze blog kwam tot stand in samenwerking met Theater de Veste.