6 minuten leestijd

Sinds een jaar volgt Bloei de voorstellingen van Maas theater en dans, een theatergezelschap uit Rotterdam dat ook vaak speelt in Theater de Veste in Delft. Zo schreven we al eerder over de jeugdvoorstelling Happily Ever After, dat gaat over het lastige maar onvermijdelijke onderwerp ‘de dood’. Ook bezochten we Beauty en het Beest, een voorstelling waar kinderen ook zelf in mee konden spelen. Zoals je kunt lezen in onze eerdere reviews speelt Maas theater en dans bijzondere voorstellingen die aanzetten tot nadenken en gesprek. Hun nieuwste jeugdvoorstelling heet ‘Drie’ is een co-productie met theatergezelschap BonteHond uit Almere, en gaat over een bijzondere drieling. Bloei Blogger Annemarie en haar dochter van 7 jaar waren uitgenodigd om op 17 februari naar de première te gaan in het Maaspodium, het eigen theater van Maas theater en dans vlakbij de Rotterdamse haven.

Drieling

De voorstelling Drie gaat over de drieling Jacob, Johan en Jonas. Ze zijn vier jaar oud en tijdens de voorstelling komt al snel naar voren dat Jonas te vroeg is geboren. Hij kwam een paar weken eerder uit de buik dan de andere twee broertjes. Hierdoor heeft hij zoals ze dat zelf bewoorden “een paar losse draadjes in zijn hoofd”. Hij heeft onder andere epileptische aanvallen, heeft nog een speentje, is sneller moe en zet woorden in de verkeerde zinsvolgorde als hij praat.

Jonas moet nu hij 4 jaar is naar een speciale school, een andere school dan waar zijn broertjes Jacob en Johan naar toe gaan. De drieling vindt dit maar niks en wil bij elkaar blijven. Uit protest lopen ze weg van huis en gaan ze op weg naar oom Kees in Groningen. Onderweg krijgen ze honger, maken ze ruzie, slapen ze in het gras en raken ze elkaar kwijt. De voorstelling gaat over anders zijn en over de onderlinge band tussen de broers.

Het Maaspodium

Vanuit Delft hebben we de trein genomen naar Schiedam en vervolgens de metro naar halte Coolhaven. Vanaf hier loop je in minder dan 10 minuten naar het Maaspodium. Zo zaten we in minder dan een half uur in het theater. We waren goed op tijd zodat we rustig onze jas hebben ophangen, zijn we nog even naar het toilet gegaan en dronken we een lekker sapje in de foyer.

Het gebouw is van binnen helemaal van blank hout gemaakt en bestaat uit een foyer met kassa, garderobe, bar en toegang tot de theaterzaal. Op de bovenverdieping zijn de toiletten te vinden. In de foyer stond een levensgroot memoryspel klaar met foto’s van vorige voorstellingen. Ik herkende de affichebeelden van de jeugdvoorstellingen Happily Ever After en van Beauty en het Beest. Dit spel was een mooi tijdverdrijf voor mijn dochter tot dat de voorstelling begon. Om 16 uur gingen de deuren open en werden we welkom geheten. Er werd verteld dat de voorstelling al in 2001 is gemaakt door Matthijs Rümke die  in 2015 is overleden. De remake van de voorstelling is een ode aan deze regisseur.

Eenvoud in de uitvoering

De voorstelling duurt 40 minuten en heeft een heel simpele uitvoering. De drie acteurs zitten elk op een stoel en ze komen hier tijdens het spelen eigenlijk niet van af. Behalve als ze elkaar kwijt raken, dan lopen ze met aan raar pinguïnloopje achter het witte doek. Op de stoelen praten ze, slapen ze, lachen ze en lopen ze door met hun armen en benen wandelbewegingen te maken. Ook is er zo nu en dan een VoiceOver die een context schets maakt.

Mijn dochter ging ondanks de eenvoud van de voorstelling toch in haar fantasie helemaal mee met het verhaal. Het werd nog even spannend toen de drieling elkaar kwijt raakte en giftige besjes af, maar er werd ook gelachen toen ze gingen gooien met koeienvlaaien. Na afloop stond er in de foyer kinderchampagne klaar en kleine hapjes. Dit maakte de premiere helemaal feestelijk!

Terugreis

Mijn dochter vond het sowieso geweldig om samen met mama naar Rotterdam te gaan. Een reis met de fiets, metro, trein én een stukje lopen in een nieuwe stad voelt al snel als een heuse wereldreis. Maar ze had daarnaast ook genoten van de voorstelling. Tijdens de terugreis kwamen de vragen en verhalen van mijn dochter over de voorstelling los. “Wat betekent het als er draadjes in je hoofd los zitten?” en “Waarom had Jonas steeds een aanval?”. Maar ook “hoe werkt dat dan met een bevalling van een drieling” en “wat is een speciale school?”

Uiteindelijk kwam ze ook tot de conclusie dat weglopen niet zo’n handige actie is en dat de drieling toch wel erg veel geluk heeft gehad dat ze uiteindelijke weer veilig thuis kwamen. Het bracht ons op mooie gesprekken, die eigenlijk precies gingen over de onderwerpen die regisseur Rümke ook voor ogen had met de voorstelling: anders zijn en de band tussen de drieling.

Drie in Delft

Na deze première over de drieling Jonas, Jacob en Johan gaat de voorstelling op tournee door het hele land. Zo spelen ze in regio Zuid Holland onder andere in Den Haag, Zoetermeer en Leiden. Maar daarnaast komen ze op zondag 30 september 2018 in Theater de Veste in Delft. Bekijk hier de gehele speellijst. Heb je de kans, dan zou ik zeker naar deze voorstelling gaan. En laat je niet misleiden door de leeftijdsindicatie van 4+ want ondanks dat een vierjarige hier prima naar toe kan denk ik toch dat de voorstelling meer geschikt is voor oudere kleuters en jonge middenbouwers dan voor de jongste kleuters. Mijns inziens moet je namelijk om de voorstelling beter te kunnen begrijpen en er goed vragen over te kunnen stellen na afloop iets ouder voor zijn dan een kleuter.

De uitgelichte foto in deze blog is gemaakt door EYES2 Photography (Annette Kamerich en Peter Budwilowitz) en is beschikbaar gesteld voor publicatie in deze blog door Maas theater en dans. De foto’s in de fotogalerij zijn gemaakt door Bloei Blogger Annemarie. Deze blog kwam tot stand in samenwerking met Maas theater en dans.